Eén week in het kader van de vrede. Eén week maar. Dat kan niet genoeg zijn. Want de vrede is ver te zoeken vaak. Wereldwijd, landelijk, ook binnen  kerken wel, ook thuis. Dikwijls gevolg van eigen gelijk willen hebben. En geen oog en oor meer kunnen opbrengen voor die ander en de mening van die ander. Zo menselijk.

En dan is daar elke zondag die vredegroet.
Aan het begin van de dienst.
Genade en vrede zij u.
Aan het eind van de dienst.
De HERE zegene u en behoede u; de HERE doe zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig; de HERE verheffe zijn aangezicht over u en geve u vrede.

Elke zondag uitgesproken met de handen van de voorganger zegenend over ons uitgestrekt.. Met erachter de gedachte dat we gezegend worden om tot zegen te zijn. Dat we vrede gewenst krijgen om die door te geven. Niet één week per jaar. Niet eens per week op zondag. Maar alle dagen van ons leven.
Marja Koster